17t/m 18 maart 2014; Transit Panamakanaal

Maandag 17 maart; transit van start!
Jeff blijkt een zeer geschikt bemanningslid. Hij leert snel, heeft vaak met vrienden die in het oerwoud hier wonen gekampeerd en is lekker praktisch ingesteld. Het is dus geen punt dat hij nog nooit gevaren heeft. Gelukkig spreekt hij zowel Spaans als Engels. Helaas is de tweede persoon die hij geregeld had niet gekomen, zodat we plots nog een professionele kracht moeten huren. Nou, professioneel ... Één is zeker ervaren en sterk. Een zware donkere jongen die alleen Spaans spreekt. Vrolijk, zit geen moment stil, als hij wel even zit wiebelt hij heen en weer en hij heeft altijd muziek aan. Hij maakt geen contact, maar doet wel wat nodig is. Al moet je opletten dat hij dat niet geheel op eigen houtje gaat doen. We hebben een vrouw erbij gevraagd en er is een heel verlegen jonge moeder bij gekomen. Ze is 21 jaar oud en haar zoontje van 5 is nu bij haar oma. Ze ziet er erg zwanger uit, maar vertelt dat ze niet zwanger is (?). We hebben de indruk dat ze moet zeggen dat ze de kanaaltransit vaker heeft gedaan en ervaring op boten heeft, maar waarschijnlijk is ze net ergens vandaan geplukt is om wat geld bij te verdienen. Als ik 10 minuten nadat ik haar gevraagd heb de afwas even over te nemen terugkom, heeft ze de bak met sop en borstel opzij gezet, de kraan aangezet, laat ze het water continue lopen en daaronder veegt ze met de hand de spullen wat af. Oh jee, nu dus maar hopen dat we nog genoeg water over hebben voor de twee dagen dat we zes mensen aan boord hebben. Ik heb het donkerbruine vermoeden dat ze toch niet zo heel veel ervaring op boten heeft. Zelfs niet met borden en bestek eigenlijk. Ze maakt weinig contact, maar komt gaandeweg wel iets losser.
Eenmaal terug op de ankerplek 'The Flats' blijkt als onze advisor om half zes 's middags aan boord komt, dat we achter een vrachtschip in het midden van de sluis geschut gaan worden. Dat betekent dat we iedere handliner nodig hebben, ook onze jonge lichtgewicht moeder! Oeps, dat was niet de verwachting aangezien we aan een andere zeilboot vastgeknoopt ('genest') geschut zouden worden. De andere boot verkiest echter aan een Tugboot (sleepboot) vastgeknoopt te worden. Wij kunnen dat ook doen, maar het lijkt ons echt leuker om op eigen kracht te gaan. Na de eerste sluis, waar we een kleine tik tegen een muur maken, weten we welke krachten er spelen en gaan de twee die volgen helemaal goed. Eigenlijk wordt er vooraf meer stampij over gemaakt dan nodig. In Nederland hebben we veel sluizen, deze zijn alleen wat groter. Er loopt hier vijf miljoen liter water per minuut naar binnen. In de tweede sluis, vlak erachter, zien we de andere zeilboot bij het losknopen van de sleepboot door de stroom met de neus tegen de muur gaan. De schade valt gelukkig mee. Na drie sluizen bevinden we ons 30 meter hoger en zijn we er. Allemaal voelen we een soort euforie: "We did it!". Ook onze jonge moeder is apetrots en erg opgelucht dat het goed ging.

Één mijl na de sluis leggen we bij een boei aan het Gatunmeer aan. Hier slapen we de nacht.

Dinsdag 18 maart; Deur naar de Pacific!
We staan vroeg op en hebben allemaal al ontbeten als een andere advisor om zeven uur aan boord wordt afgezet. Deze dag varen we over het Gatunmeer en door alle afgegraven delen van het kanaal. Het is ondergelopen land. Op de bodem zijn nog allerlei resten van bomen, zodat je zeker niet kan ankeren hier. Er vliegen wat bruine gieren rond de boot. Een bijzondere ervaring. Vallen er doden? Eenmaal bij de sluizen zijn er een paar vrienden die ons op internet zien en waarmee we sms-en. Wat voelt dat gaaf zeg, alsof je het even samen beleefd. Na de sluizen zetten we onze bemanning af bij de Balboa Yacht Club en gaan iets verderop voor anker bij La Playita. We zijn bekaf en kunnen amper nog staan. We proosten met een goed glas whisky. We zijn in de Pacific! Erna vallen we allebei om van de slaap. Letterlijk.