3 t/m 22 november 2025; Rondje Langkawi

Rondje om Langkawi

Het is heerlijk om onderweg te zijn. De fjorden rond Langkawi bieden veel adembenemende plekken, beschutting en dus soms ook het moeten zoeken naar goede wind. Bij de afgelegen en stille plekken blijven we niet langer dan 1 nacht met de spotlight en de sirene op standby, maar als er meerdere zeilboten liggen zijn we er soms ook wat langer. En echt alleen zijn de stille plekken ook weer niet, want zodra het donker wordt zien we bijna altijd in een kring om de baai heen een sliert felgroene lampen. De lokale vissers lokken de vissen hiermee. En dan kan de interpretatie van de groene sliert met lichten afhankelijk van stemming iets zijn tussen: “We zijn omsingeld!” Tot: “Ah fijn, goed gezelschap vlakbij.” We houden het op het laatste.

Na een kleine week liggen we tijdelijk bij de hoofdstad Kuah. Er heerst hier relatief gezien een drukte van belang. Jetski’s in de vorm van race-auto’s (letterlijk) komen overdag over de ankerplek voorbij gescheurd. Er zijn grote winkels met veel voorraad, drukke wegen, veel gebouwen en veel geluiden. Het is een leuke plek voor een paar dagen en het is ook heel fijn om erna weer naar rustiger plekken te varen. Varend binnen de fjorden komen we allerlei aan elkaar geknoopte drijvende tonnen met bouwsels erop voor de visvangst tegen. Meestal zijn ze inmiddels nogal scheefgezakt, wat grappige fantasiebeelden geeft als ik me afvraag hoe ze daarin vis bewerken, koffiedrinken of uitrusten.

Sinds ons nieuw aangelegde elektrische systeem koken we elektrisch. Naast de inductieplaat en de airfryer hebben we in Kuah een schattig Maleisisch beschilderd elektrisch rijstkokertje op de kop kunnen tikken, waarin we prima eieren kunnen koken zonder de grote elektrische pan hiervoor te moeten vullen. Ook vinden we uit hoe je in de airfryer onbewerkte pinda’s kunnen omtoveren tot geroosterde zoute pinda’s; aanrader! Want waar hier weliswaar het eten aan de kant van de straat nog spotgoedkoop is, zijn in de winkels de zoute snacks idioot prijzig geworden en verpakt in minizakjes met vooral veel lucht.

Tragedie en drama

We liggen in een baai bij een luxe golf-resort en zitten aan boord een paar dagen slecht weer uit. Naast ons ligt een relatief wat kleinere Australische zeilboot voor anker, waarop vrijwel continue beweging is en er altijd 1 of 2 mensen op het achterdek naar zee zitten of staan te turen. Ik hou ook van turen, maar in de gietregen vind ik dat zelf wat minder leuk. Ik tel uiteindelijk 3 jonge mannen en 1 jonge vrouw. We zwaaien af en toe. Misschien is dat buiten zijn wel een fijne manier om even rust te hebben daar aan boord. Er wordt naast getuurd over het water bij tijden ook druk getimmerd en in de mast geklommen en na een paar dagen lijkt de klus, welke dat ook geweest moge zijn, geklaard. Wij blijven nog een dagje, maar zij vertrekken richting het Noorden.

De volgende dag gaan ook wij weer op pad. Even buiten de baai klimt Eddy net een luik in als ik tegen hem roep: “Wat drijft daar nou? Kijk eens mee!” Eddy grapt dat het vast een lijk zal zijn. Hij kent mijn levendige fantasie. We lachen eerst nog, al zijn we ook al wel wat in vertwijfeling. Eddy blijft meekijken en langzaam varen we erheen. Een gevoel van groot verdriet en stress overvalt me. Ditmaal drijft er namelijk echt een (duidelijk) overleden manspersoon in het water, inheems en vrij klein en tenger van stuk. We leggen de boot stil en roepen de kustwacht op, die gelukkig snel reageert en direct naar de plek toegaat. Wij mogen door. Achter ons zien we een middelgroot kustwachtschip de berging op zich nemen.

We varen verder en praten over hoe er wellicht een plaatselijke visser overboord is gevallen. Ruim een kwartier later ben ik nog aan het bijkomen als ik weer wat zie drijven. Ik krijg een erg unheimisch gevoel nu en de neiging niet te willen gaan kijken, wat ik ter plekke een wat rare reactie van mezelf vind. Ik ga er natuurlijk toch heen en vraag Eddy mee te kijken: “Ja dat is er absoluut nóg een.” Dit lichaam is een stuk groter. Opnieuw roep ik de kustwacht op en vertel ik ze dat ik ook liever wilde dat het niet zo was, maar dat we nog een overleden persoon gevonden hebben. We geven ook deze positie tweemaal door en varen erna verder. Inmiddels voel ik een hoop stress en verdriet voor die mensen. Ook gaat de motor van mijn fantasie op volle toeren aan, waarbij ik allerlei mogelijke gebeurtenissen voor me kan zien zoals twee vissers die in een storm omslaan, of juist rustig weer maar een krakkemikkig bootje dat eerst lekt en dan zinkt, of medezeilers die gingen zwemmen achter de boot en de wind stak op, of ruziënde mensen aan boord, die Australiërs van gisteren zullen toch niet? Ze gingen wel die kant op… en zo gaat dat dus van binnen door bij mij. Eddy benadert het wat nuchterder met de opmerking dat het drugscriminelen kunnen zijn of dat er wellicht ergens een stammenoorlog is. Ik ben overigens verbaasd dat de kustwacht ons geen vragen stelt. Ik bedoel, de gedachte: “Waarom zijn er door die catamaran 2 overleden mensen te water gevonden?” lijkt me toch een vrij reële. Kort erna neemt de kustwacht over de marifoon contact op, maar dan vooral om ons te bedanken voor onze alertheid en medewerking. Graag gedaan. Of nou ja… graag?

Ik ben blij als we eind van de dag het rondje Langkawi afronden en op onze vertrouwde ankerplek liggen. Ik zit domweg van binnen te trillen en moet echt bijkomen. Dat heb ik altijd pas een tijdje erna. Het helpt dan flink als ik, na dagen zonder internet geen nieuws te hebben gevolgd, bij het locale nieuws erachter kom dat er vlakbij, drie dagen daarvoor, een migrantenboot uit Myanmar overladen met 70 mensen aan boord is gekapseisd. Het maakt het niet minder verdrietig, maar wel beter te plaatsen. De meesten van hen zijn van Rohinya komaf. In totaal zijn er slechts 14 gered. De volgende dag lees ik dat er de vorige dag 4 lichamen werden gevonden, de 2 overleden mensen op de plek die wij gespot hebben waren een nog jonge jongen en een volwassen man. In gedachten strooi ik wat bloemen over hen uit in het water. Vooral de jonge jongen komt in de dagen erna nog vaak in me op. Het nieuws is zo plotseling wel heel dichtbij.

Satelliet en verzekering

Het laatste pakje is inmiddels ook aangekomen en het onderdeel wordt in de dagen erna door de elektromonteur gemonteerd. We varen nu naar de hoofdstad Kuah om uit te gaan klaren. In deze laatste dagen voor vertrek naar zee starten we ook altijd pas ons satelliet abonnement op, om op zee de weerberichten binnen te kunnen halen. Onze trouwe en nog niet zo oude Iridium Go blijkt wel nog bliepjes en flitslichtjes te geven, maar het scherm blijft donker. Chat GPT vertelt dat het een veel voorkomend fenomeen is bij 3 jaar oude toestellen en dat bediening zonder scherm goed kan via het luisteren naar het opstart- en afsluitmuziekje en door te kijken naar de knipperlichtjes voor wel of geen verbinding. Dat vertellen ze je er dan niet bij als je zoiets aanschaft he? Sjonge jonge. Maar na veel geduld en proberen doet hij het en verbindt met onze telefoon. Het weerbericht komt uiteindelijk binnen en ik heb via korte tekstberichtjes contact met mijn fijne collega en trouwe satelliet-contactpersoon op het werk. Nu we echter af moeten gaan op de bliepjes en knipperlichtjes beseffen we ons dat ons Iridium-apparaat niet meer zo goed is. We starten met discussiëren over vervolgopties, aangezien we volgend jaar toch echt weer een groot stuk de oceaan op gaan…

En dan blijkt Starlink Maritieme versie aanschaffen in Maleisië niet zo erg duur. Ook blijkt dat je het abonnement goedkoop voor 11 maanden per jaar kan pauzeren en dat je in deze pauzestand toch nog een heel klein beetje traag internet hebt. Dat beetje internet is echter nog steeds veel meer dan het internet dat we überhaupt in de dure versie van de Iridium Go kunnen krijgen. Dus in de pauzestand kunnen we op de oceaan platte tekst mailen én het belangrijkste; de weerberichten ophalen. Precies wat op de oceaan handig is. En mocht het nodig zijn kun je de pauzestand via dat beetje internet per direct opheffen en weer een maand snel internet nemen. Bizar dat dit mogelijk is zeg. En al rekenend blijkt dat Starlink voor ons inmiddels dus uiteindelijk goedkoper zal zijn dan een reparatie van de Iridium Go.

Zo gezegd zo gedaan. Volgens de verkoper is het een kwestie van ‘plug and play’. Nou ja, bijna dan. Je moet wel zorgen dat de aanmeld-website op het gebied Maleisië komt te staan en dat je een Maleisisch adres invult omdat het daar gekocht is. Oh ja en we moeten eerst niet het maritieme abonnement maar via het roaming abonnement en, en, en… Dus…

Na twee dagen zien we steeds groener en geler door het ploeteren samen met chat-gpt om verder te komen. Dan heeft Eddy een lumineus idee, namelijk om niet het kabeltje uit de antenne-doos naar de router toe te gebruiken, maar eenzelfde soort kabeltje uit derouter-doos zelf. En dan plots doet het internet het. Met een bizar snelle verbinding. Wahaha, gelukt.

Het laatste hobbeltje om uit te klaren is onze verzekering. Je moet hier aantonen dat letterlijk ‘wrakverwijdering’ meeverzekerd is. Bij inklaren vorig jaar dachten we dat te hebben, maar konden we die passage niet zo snel vinden en zei de ‘harbourmaster’ dat we dat bij uitklaren mochten laten zien. We bleken het echter nog niet te hebben en lezen op internet dat uitklaren als je dat niet kunt aantonen daadwerkelijk een probleem is. Je mag dan niet weg. Maleisië is werkelijk het enige land dat dit vraagt, maar ze zijn er dus standvastig in. We zijn al maanden op zoek naar een andere verzekering en dit is uiteindelijk gelukt, maar onze polis is nog niet binnen. Precies op de dag dat de satellietverbinding het gaat doen, komt ook onze nieuwe polis binnen. Top. Maandag klaren we uit.