18 oktober t/m 2 november 2025; Langkawi, Maleisië

Geduld

De zeilen staan erop. We willen gaan rondzeilen en later terugkomen voor het laatste pakje. Het weer gooit echter roet in het eten. We krijgen vanaf eind van de dag 4 dagen storm en stortregens. Nadat de elektromonteur langs is geweest om de laatste kinderziektes die we toch nog tegenkwamen te bespreken, moeten we van ankerplek verkassen. Over 10 dagen is hier namelijk de ‘Iron Man’, een triatlon met dus ook een zwemwedstrijd. Alle boten moeten naar de uiterste zijkanten om plek te maken voor het uitzetten van het parcours. Hiervoor hebben we bij de politieboot officieel moeten tekenen en een kaartje gekregen van het gebied waar we uit moeten vertrekken. Omdat het laat is geworden vanwege het overleg, heeft de rest van de boten al veel plekjes ingenomen. We schuiven een hoekje in waarvan wij berekend hebben dat het net moet kunnen. We blijken helaas ietsje te ver naar de zijkant te zijn gegaan. Op uiterst laagtij (ruim 2 meter getijde verschil hier) tikken we net de wat modderige zandbodem aan. Normaal niet zo erg met een catamaran, maar met de bliksem om je heen is het bepaald niet fijn om niet weg te kunnen. En natuurlijk begint het net te schemeren. Als het water stijgt en de boot na een halfuurtje alweer loskomt van de grond, blaast de wind ons plots 180 graden om en hangen we aan de andere kant van het anker. Hmmmm, dat ligt dus zeker niet erg lekker hier. We wachten een uurtje tot we weer echt goed drijven, eten eerst maar even en gaan in het inmiddels stikdonker naar een veiligere plek. De nieuwe grote schijnwerper is een uitkomst om de boten om ons heen goed te spotten. We vinden zowaar nog een plek buiten het zwemparcours. Ik lig net in bed als de storm echt losbarst en Eddy roept dat het ankeralarm afgaat. Hmmmm, het is hier relatief diep, de grond erg modderig en het anker nog niet genoeg ingegraven. We glijden op de wind naar achteren en steken meer en meer ankerlijn, net zolang tot het anker houdt. Gelukkig hebben we vrij veld achter ons nu alle boten hier weg zijn, zodat we met de windkracht 8 die nu giert nergens tegenaan botsen. Daarna liggen we stevig op 1 plek. Al is dat dan dus wel weer volledig midden in het triatlon zwemparcours. Dat is zorg voor morgen. De volgende dag doet onweer en een continue stevige regen en wind ons besluiten lekker te blijven liggen. Het heet niet voor niets tropisch ‘regen’ woud. Veiligheid voorop, ze wachten maar even. Niet dat ze overigens in dit weer het parcours aan het uitzetten zijn.

Plannen

Terwijl de regen om ons heen neerstort, gaan we bezig met onze reisplannen. De Amendan Island, Indiaas grondgebied, zijn haalbaar nadat we Thailand zullen hebben verkend. Wat gaan we erna doen? Door of terug naar Thailand? We kunnen door naar Sri Lanka, maar daar kun je de boot niet achterlaten omdat er verplicht 2 mensen aan boord moeten blijven van buitenlandse jachten. Over India lezen we een verslag van mensen die 3 jaar met hun boot in India waren, maar dat verslag is zo’n 10 jaar geleden. We lezen dat je boot daar nu maar 6 maanden mag blijven en dat verlengen alleen lukt om strenge en uitzonderlijke redenen, zoals motorpech of wachten op pakjes. In beiden zijn we best bedreven, maar om het daar nou op aan te sturen? Dat is een dingetje…

We willen graag India ook over land verkennen. Op You-Tube vinden we een filmpje over Kochi Marina, de meest handige (of mogelijk enige) haven om als wereldzeiler je boot een tijdje achter te laten. Het filmpje roept vooral de slappe lach op. De haven is in 2010 gebouwd, maar nooit meer onderhouden. De plannen om het nieuw leven in te blazen zijn groots, maar nog niet van de grond gekomen… Eén megagroot voordeel van deze haven is wel dat er absoluut plek zal zijn zonder reservering vooraf. Al is het de vraag of je tussen de aangroei en waterplanten nog een goed plekje zal kunnen vinden. Hmmm, misschien toch maar terug naar Thailand straks en volgend jaar door naar India? We puzzelen nog even door.

Op pad

Het is inmiddels een fikse oefening in geduld geworden voordat we weg kunnen. Maar dan is het toch echt zover. We gaan naar open water. Voor de kalibratie van de stuurautomaat moet het eigenlijk heel rustig weer zijn. Dat is het niet echt, maar volgens ons moet het net nog wel kunnen. De eerste stappen gaan goed. Dan volgt de ‘auto-learning’ en Lets’ go overstuurt naar rechts en blijft zo snel als kan rondjes naar rechts draaien. Niet goed. Zucht. Automaat uit. We gaan terug naar de ankerplek. De stuurautomaat zal toch niet stuk zijn gegaan? Na veel gepuzzel komen we erachter dat er een plus en een mindraad in de stuurcomputer omgekeerd zijn vastgemaakt door de monteur toen hij de boel verplaatste… Zal dat het zijn? We draaien ze om en doen de haven-kalibratie opnieuw. Het lijkt goed te gaan. En ja hoor, de volgende dag lukt de kalibratie op open water ook prima en ja, eindelijk, we zijn op pad!

Nu varen we rond Langkawi. We zeilen elke dag een stukje, oefenen met onze nieuwe schijnwerper en maken goede bevestigingen voor het nieuwe lichtweer zeil. We plonzen het anker op idyllische plekjes te water en bewonderen de heuvels op onbewoonde eilandjes met nog tropisch regenwoud in alle schakeringen groen om ons heen. Ik sta even stil bij het leven van Jane Goodall, die sinds kort niet meer onder ons is, maar wel een echo voor het tropisch regenwoud over de hele wereld achterlaat. Puntjes signaal voor internetbereik zijn er weinig of zelfs niet. De wereld met al zijn nieuws gaat meer naar de achtergrond. Er is de boot, wijzelf en de omgeving. We zien allerlei soorten roofvogels in zweefvlucht, kleine vogels op de boot en scharrelende groepjes apen op de strandjes die eten zoeken langs de waterlijn en wegspringen als een golf hen bereikt. Een koddig gezicht en een innig tevreden gevoel.