17 september t/m 17 oktober 2025; Rebak Marina

Meest luxe werf ooit; Rebak Marina

Oeps… ondanks uitvoerige mailwisseling alweer maanden geleden, staan we niet in de agenda van de werf. Gaat het alsnog lukken om daar de onderkant van de boot te verven? Lichte stress komt op, want in Thailand is ongeveer de laatste mogelijkheid de boot uit het water te hijsen tot Zuid-Afrika, en Thailand is voor boten vrij duur horen we. Gelukkig is de werf heel schappelijk en persen ze ons ertussen in hun drukke schema. We mogen 1 tot max 2 weken op de kant daar. En de kosten om het zware werk uit te besteden blijken gelukkig nog altijd een stuk lager dan in Nederland. We slapen ontspannen zodra de afspraken toch nog rondkomen.

In de stilte van de vroege ochtend starten we de motoren. Ze doen het goed! Het is anderhalf uur varen naar de werf. Zodra we de ankerplek vrij varen zetten we de stuurautomaat aan. Daar gaat ze. Alleen niet naar de werf. Lets’ go gaat blij rondjes draaien. Huh? Oh ja, de elektromonteur heeft alle elektra vervangen en dus ook de stuurautomaat ontregeld. Om dit te herstellen moeten we eerst de automaat weer kalibreren en daarbij als stap 1 stilliggend in de haven een aantal instellingen regelen. Dat gaat nu even niet meer lukken, dus sturen we maar met de hand. Langzaam wordt het heet. Verzengend heet. Ik smeer extra zonnebrand. En nog een beetje. Eddy geeft flessen water aan om het vocht op peil te houden, wat hard nodig is. Het is lastig drinken als je zo’n stuur de hele tijd moet vasthouden. We leren de stuurautomaat weer enorm waarderen en kijken uit naar het moment dat de boot weer op automatisch sturen over kan gaan.

Om Rebak Marina te bereiken varen we een relatief klein kanaaltje in bij een van de vele mini-eilandjes naast het hoofdeiland. Het is alsof we een andere wereld invaren, zo rustig is het in de beschutting tussen de heuvels er omheen. Op de kade staan de medewerkers al klaar om ons op te vangen bij de kraan. Voor we het goed en wel doorhebben staat Let’s go op een plek hoog en droog op de kant.

Het voelt alsof we 10 dagen in een sprookjeswereld verblijven. Hoewel het nog regenseizoen is hebben we in totaal maar 2 dagen regen. Dat was de weken ervoor anders begrijpen we van mede wereldzeilers die een stuk langer op de werf staan. Zij hebben vertraging vanwege dagen achter elkaar hoosregens, waarin ze onmogelijk konden verven. We wonen op de boot die op de kant staat. In de ochtend en aan het einde van de middag doen we zelf klussen van ons lijstje, met een zeilwinkel op het terrein zodat benodigdheden nooit ver weg zijn. Naast polijsten en waxen van de zijkanten van Let’s go bouwen we onder andere een megagroot spotlight en hard klinkend alarm in om eventuele ongewenste bezoekers vanaf nu af te kunnen schrikken. Dat geeft een rustig gevoel. Overdag wordt er 5 dagen lang, drie man sterk geschuurd, geverfd en nog meer geverfd aan de onderkant van de boot. Hoe meer uren ik ze bezig zie, hoe blijer ik word dat we dat werk hebben uitbesteed. Het zelf polijsten en waxen van de zijkanten van de boot is ook wel pittig werk, maar niet half zo zwaar als wat zij doen.

We mogen vrijuit gebruik maken van de voorzieningen van het 5 sterren resort waar de werf bij hoort. Zodra de temperaturen te ver oplopen om nog wat te doen, laven we ons aan de faciliteiten. We wandelen over een natuurpaadje en onder een grote overkapping langs de fitnessruimte. Daar zwaaien we uit de verte even naar. We pakken liever de ligstoelen bij het zwembad, handdoeken van het resort, vers sapje erbij, patatje, leesboek mee en heerlijk in een koel windje liggen maar. Tussendoor gaan we zwemmen. Je leest het goed, zelfs Eddy gaat zwemmen. Zo warm is het dus. Mijn favoriet is op mijn rug drijven onder een schitterende boom met witte bloemen erin. Je kunt ook in het zwembad in het water op een barkruk een drankje bestellen, maar wij hangen liever met zicht op zee iets verderop in de ligstoelen. En dan dus dagelijks kunnen douchen met zoet water, wat een ongekende luxe. Op de terugweg lopen we langs het havenwinkeltje en kopen wat eten voor de avond, of nog beter: heerlijke ijsjes om af te koelen. Onderweg zien we een Hornbill vogel (soort Toekan) en even verderop scharrelt een leguaan van een meter of 2 op zijn gemakje voorbij. Een gevoel van in de prehistorie te kijken komt op.

Het is vaak relatief rustig bij het zwembad. Zittend in het poedelbad, bewonder ik 2 vogeltjes die op de traptreden van het zwembad besloten hebben zichzelf eens uitgebreid te wassen. Het zijn vrij kleine zwarte vogeltjes met gele snavels. Ze maken er een spel van door om beurten het water omhoog te gooien en steeds wat dichter naar elkaar toe te schuiven. Ik zie een slanke dame met diep ingesneden zeer feloranje bikini langs het zwembad naar de bar lopen. Je hebt bikini’s en bikini’s zeg maar. Zelfs ik kijk verlegen weer een andere kant op. Even verderop zwemt een volledig met boerka bedekte vrouw met haar kindje van een jaar of 2 in volledige duikoutfit en haar man erbij. Allemaal zijn ze blij. Dat dit zo naast elkaar nog eens mogelijk zou zijn.

Een ander fenomeen dat ons welkom doet voelen is dat werkelijk ieder personeelslid uitbundig lacht of even een praatje maakt als we langskomen. Het contrast met de taxichauffeurs die ons, op natuurlijk wat uitzonderingen na, meestal neutraal kijkend rondrijden is groot. Eddy en ik hadden het er vaak over dat iemand wellicht zijn dag niet had, geen engels sprak, moe was of onderbetaald zou worden o.i.d., maar later las ik dat het hier cultureel gezien juist zeer beleefd is om neutraal te kijken. Wat een raar besef dat die uitbundige begroetingen, blijkbaar diep ingeworteld in onze westerse cultuur, zo’n gevoel van inclusie geven. Ik moet erom glimlachen.

Eind van de middag, rond borreltijd, hoor ik gescharrel achterop de boot. Ik loop naar buiten en staar in de ogen van een makaka-aapje dat op de boot is geklommen. Er volgt het soort nonverbaal gesprek waarbij het aapje afweegt wat zijn kansen zijn om iets glimmends of eetbaars te scoren en ik uitleg dat ik ‘m helemaal leuk vind, maar dat hij van onze spullen moet afblijven. Uiteindelijk vertrekt hij toch maar. De dag erna zien we bij terugkomst van het zwembad rond dezelfde tijd ons makaka-aapje onder de boot scharrelen, ditmaal met zijn hele familie mee. Het lijkt wel een troepje pubers op zoek naar afleiding. Bij een buurboot hebben ze even later iets glimmends te pakken, ik kan niet zien wat. We lopen rustig op ze af en even rustig als wij lopen vertrekken de aapjes naar de bush achter de boot. Hoewel de makaka-aapjes hier bij de marina minder brutaal zijn dan de groepjes die we langs de weg tegenkomen, sluiten we toch maar goed alle luiken steeds en bergen we losse spullen wat beter dan anders op.

Eddy is jarig. Ik blijk hier een geheel apart staand strandhutje vlakbij het restaurant voor ons samen te kunnen huren, waar we zittend aan een lage ligtafel en met een eigen bediende voor de hele avond, van een geheel traditioneel Maleisische maaltijd kunnen genieten. Alle kleuren van de regenboog komen voorbij. De rijst is bijvoorbeeld blauw gemaakt, de salade roze met geel en felgroen. De smaak blijkt verrukkelijk. Het lijkt wel een kinderfeestje, ons eigen etentje bij Lord of the Rings. We verruilen de grondmat al snel voor twee kleine krukjes, dat zit toch iets gemakkelijker. Het is fijn dat we een heel vrolijke en gezellige bediende hebben, die graag zijn engels oefent.

In de dagen erna vullen we op de boot de water- en gasvoorraad aan. De luxe wasmachines in de ‘do-it-yourself’ wasserette is professioneel en lekker snel, maar op een of andere manier heeft niemand bedacht de machine op 1 munt te kunnen laten draaien. Als ik de 10 munten die er voor 1 was in moeten stuk voor stuk in de sleuf heb gekregen, begint ‘ie vrolijk te snorren.

Op de laatste dag sjorren we 2 oude zeilen die we al jaren niet meer gebruikt hebben van boord en willen ze naar de ‘free-to-go’ tafel brengen, waar medezeilers dingen neerleggen die een ander misschien nog kan gebruiken. Nog voordat we de zeilen op de kruiwagen hebben komt er een medewerker aangesneld om te helpen. Als hij hoort dat de zeilen naar de gratis -tafel gaan, vraagt hij of hij ze misschien mag hebben. In geen tijden zag ik iemand zo blij worden van het bevestigende antwoord. Zou hij een bootje hebben en vaart die over enige tijd rond met een oud zeil van Let’s go? Een misschien totaal onterecht, maar zeker erg grappig idee.

Terug naar de ankerplek

Plons, Let’s go ligt weer in het water. We varen terug naar de ankerplek bij Telaga Harbour. Nu is het tijd voor de klusjes die ook gewoon in het water liggend gedaan kunnen worden. Zoals het opnieuw plakken en stikken van de voornetten. Met 1 net blijken we al snel 3 dagen bezig. Maar we hebben geen haast. Stikseltje voor stikseltje vordert de klus. 1 net is af, de andere kan op een later moment. We hijsen bij windstilte de nieuwe rode asymetrische spinnacker (heel groot lichtweer zeil), die Eddy vorig jaar tweedehands op de kop heeft weten te tikken. Die blijkt prachtig te passen. Het moet er koddig uitzien voor de buurboten, want aangezien we alle bevestigingen op de juiste plekken moeten krijgen zien de buren dit zeil gedurende de dag steeds omhoog- en omlaaggaan. We willen dit zeil inrolbaar maken, maar dat rollen moet bij dit zeil top-down (andersom) en dat blijkt zwaar ingewikkeld om zelf te maken. Na een dagje ploeteren besluiten we een slurf op de kop te gaan tikken die er omheen getrokken kan worden.

Pakjes

De elektromonteur is inmiddels al twee keer langs geweest om wat kinderziektes van het nieuwe systeem bij te stellen. Helaas is er nog 1 buitengewoon belangrijk onderdeel (om de generator van 1 van de motoren voldoende te koelen, nu de nieuwe lithiumbatterijen meer stroom blijven vragen) dat nog niet geleverd is bij de monteur. Het is al wel in Langkawi aangekomen, maar de elektriciteitscommissie van de douane moet het nog beoordelen. De dame die erover gaat heeft (zul je altijd zien) net de komende 10 dagen vakantie en zij is de enige die dat stempel mag geven. Wie weet scheelt het dat dit een pakje voor een al lang aanwezig bedrijf hier is? Ze kennen ons namelijk inmiddels bij die elektriciteitscommissie. Zelf hebben we 2 elektrische kookapparaten online besteld, die sinds 5 augustus ook al in Langkawi zijn, maar die ons nog niet hebben gevonden. Dat had ook te maken met dat wij het Maleisische formulier niet snapten, uiteindelijk een ‘agent’ moesten inschakelen en die er een potje van maakte. Het pakje lag ergens te lang en bleek erna (geheel volgens een onnavolgbaar protocol) van plek naar plek op het eiland te worden verkast, met ons er zeg maar achteraan reizend. Taxichauffeurs vroegen ons: “Waar moet u heen? Weet u dat zeker? Voor een pakje naar dat kantoor?” En ja hoor, bij het laatste kantoor waren in elk geval de 2 pakjes boven water en zei de douaneman nog voordat we wat vroegen: “Ah, mister Eddy Loonstijn, you’re from the airfryer he? Yes it’s here. I had it in my hands yesterday. No, I can’t give it to you. We need another stamp.” We give up.

We besluiten alvast 2 weekjes te gaan varen, alles uit te proberen en dan terug te komen zodat de monteur dat onderdeel kan inbouwen. Nu de klussenlijst inmiddels in de fase komt waarbij de klusjes niet meer allemaal gedaan moeten worden vóór we gaan zeilen, beginnen we de boot weer een zeilboot te maken. De lijnen en zeilen kunnen erop!