Het andere Fiji En op naar Nieuw-Zeeland

Vanaf Kadavu varen we naar het eiland Beqa. We liggen op een ankerplek die volkomen verlaten lijkt. Overal om ons heen is struikgewas met bomen. Na zonsondergang zien we wegens een wolkendek geen hand voor ogen meer, letterlijk. Het is diep donker. We zijn blij met de apparatuur die aangeeft dat we nog steeds op dezelfde plek liggen. In de vroege ochtend zet de wind flink door en gaat ons ankeralarm af. Het anker is door de modder aan het schuiven gegaan. Gelukkig is het inmiddels licht en kunnen we in een dieper deel ankeren, waar de grond beter is. De rust keert terug. Je hoort de stilte. En dat al helemaal als de wind afzakt naar nul. We zijn verbaasd dat er enig internet-ontvangst is. Dan worden we tussen de bomen op een berg een grote zendmast gewaar. Het moderne Fiji komt om de hoek kijken. Vanaf hier naar de Zuid-Westhoek van het grote eiland Viti Levu zal het steeds toeristischer worden. Er staan hotels langs de kust. Het weer is hier droger en dus zonniger. We zijn dan ook niet heel verbaasd als er in de middag vier jetski’s komen aanscheuren.
Na een paar dagen genieten van de stilte, halen we het anker op. Er komt regen aan en wij hebben besloten naar die zonnige hoek van Fiji te gaan varen. Precies midden tussen twee buien links en rechts door varen we het rif bij zonsondergang uit. Door het donker van de nacht zien we allerlei lichtjes bij het hoofdeiland. Vroeg in de ochtend varen we de riffen bij het hoofdeiland binnen. De golven zijn meteen weg. De zon schijnt, de wind is kalm en we glijden op zeil rustig en stil door het water. Hoe prachtig kan het zijn.

Als we de hoek omvaren bij Malolo LaiLai zien we het Musket Cove Resort. En niet alleen dat, we zien een stuk of 30 yachten aan moorings liggen. Poeh, wat een drukte ineens. We roepen de haven op en er blijkt nog precies een mooring vrij omdat er net iemand is weggevaren. Die mogen wij oppikken. Dat is mazzel hebben. Om ons heen zien we watervliegtuigen, bananenboten, jetski’s en allerhande waterplezier.
Eenmaal op de kant komen we in een tropisch resort met een zingend welkomskoortje als de dagtocht-catamaran binnenkomt. Het is een vrolijk geheel. Maar wel even wennen. De mensen zijn ook hier uiterst vriendelijk. Cruisers mogen van alle faciliteiten gebruik maken. We doen de was, staan onder de douche, halen boodschappen bij de kampeerwinkel en kopen de duurste minifles whiskey die we ooit gekocht hebben. Wat zullen we daar van genieten.
Terwijl Eddy zich in de ochtenden uiterst vermaakt met het maken en programmeren van animaties, struin ik alle strandjes die ik kan vinden af. Werkelijk alleen het strandje bij het resort wordt gebruikt, vijf minuten linksaf of rechtsaf is het volkomen verlaten. Als ik bij het strandje tussen de rotsen helemaal aan de andere kant van het eiland weet uit te komen, is het zo stil dat ik een stuk of 30 krabbetjes zijwaarts zich in veiligheid zie rennen. Die zijn zich lens geschrokken van mijn komst. Blijkbaar komen hier weinig mensen. Het is heerlijk om zoveel te kunnen wandelen.

Inmiddels hebben we een aantal heerlijke laatste dagen hier bij de ankerplek Saweni Bay doorgebracht. De boot is klaar, zo gaan we diesel en water bij Vuda Marina halen, dan uitklaren en op naar Nieuw-Zeeland! Komende twee weken zitten wij dus op zee. Op naar een tocht met misschien een (klein) beetje avontuur, maar hopelijk wat minder dan op de heenweg. We gaan ervoor.