28 jan t/m 9 feb 2026; Terug naar Langkawi

Etappe zit er weer op

Eerst wil ik iedereen bedanken voor het meelezen en voor jullie reacties zowel op de blog als privé. Het is heerlijk dat lijntje met jullie te voelen op die manier, het doet echt enorm goed.

In dagtochten hoppen we terug naar Langkawi. Het is hier volop het droge seizoen, prachtig weer en ondanks dat de wind in dit noordoost-seizoen in deze weken op één of andere manier geregeld een flinke zuiderknik (en dus lichte tegenwind) heeft, kunnen we veel zeilen. Ik word een beetje weemoedig van het idee dat er alweer een eind aan deze etappe komt. Tegelijk maakt dit einde dat ik alles intens beleef en ervan geniet; voorlopig laatste overweldigend hoge rotspartij om naast te ankeren, laatste keer al die vissers in de nacht om ons heen, laatste keer yoghurt maken voor een week.

Aankomen in Langkawi voelt als thuiskomen. Het inklaren verliep bijna absurd gemakkelijk en dat zomaar in het weekend zonder enige kosten. Dat is bijna nergens zo. De boot staat inmiddels weer veilig hoog en droog op de kant bij de werf (Rebak Marina) met het 5-sterren resort. In het zwembad bedenk ik me dat ‘laatste keren’ ook relatief zijn. Aan het begin van deze reis waren we hier ook en nam ik drijvend in het zwembad onder een prachtige boom het moment intens in me op, omdat ik dacht er nooit meer te komen. En zie hier, ik drijf opnieuw onder deze boom in dit zwembad. Met opnieuw een gelukzalig gevoel. En op hoeveel plekken in de wereld hebben wij ons niet al eens thuis mogen voelen? Liefde voor mensen, dieren en plekken is groot en reist mee. Al zal ik sommige mensen nooit meer fysiek kunnen omarmen, liefde blijft bestaan.

Zeil voor zeil pellen we de boot af, schrobben haar schoon en vervangen de mooie lijnen in de mast voor de oude ‘winterlijnen’. Terwijl we op ons gemakje opruimen, besef ik me wat een bijzondere reis het dit jaar was. Niet eerder maakten we alleen dagtochten. Hoewel langere oceaantochten ons hart hebben, was dit ook wel erg ontspannend. En wat is Thailand mooi! De drukte, de gekkigheid, de openheid, de rotspartijen, de hongs; wat een geweldig land om als zeiler te bezoeken. Ons nieuw aangelegde alarm en spotlicht gaven een fijn gevoel op de afgelegen plekken. Slechts eenmaal hadden we de schijnwerper echt nodig. In het donker voor anker in een baai liggend hoorden we gerommel. Een bootje voer zonder licht welerg dichtbij en bleef in de buurt hangen. Op ons roepen kwam geen enkele sjoege. Dat was raar. Kort erna lag het bootje tegen onze voorpunten te klotsen. Door de schijnwerper konden we in één oogopslag zien dat de visser met bemanning een visnet onder onze geankerde boot had lopen en dat ze dat wilden inhalen. Én door het licht kwam er wel reactie, werden ze voorzichtiger met hun boot tegen onze boot en wuifden ze excuus. Superfijn dat we dat zo konden oplossen.

Ik stap straks in een vliegtuig naar Nederland. Eddy blijft nog een ruime anderhalve maand hier om te genieten van deze plek en om wat klussen aan de boot te regelen. Zoals bijvoorbeeld iets met een stuurautomaat en iets met een motor die alleen nog handmatig voor en achteruit wil. Ik ga mij in de lagere temperaturen in Nederland begeven en mijmeren over onze zeilplannen voor India en Afrika. Terwijl ik hier nog ben kan ik al voelen hoe ik Eddy mis. Idioot is dat. Hij zit pal naast me. Nog maar even een omhelzing dan. En dan op pad. Ik kijk uit naar het weerzien met alle mensen, dieren en plekken in Nederland. Ook een thuis!